Always remember the Mendiola Massacre of 1987

A scene from the infamous 1987 Mendiola Massacre. Photo courtesy of http://31.media.tumblr.com/dca9bf36ecf7258b653094e059d17e53/tumblr_mh28qjduxZ1qdch30o1_1280.jpg

 

Always remember

the Mendiola Massacre 

of 1987.

The worn out slippers

and the numerous calloused feet,

searching for each other.

Intercepted, interrupted

by the wrath of guns,

chasing the farmers away

from the one who seats in power.

Always remember

the Mendiola Massacre 

of 1987.

Thirteen bodies, lying on the street.

Thousands howled in pain and anger.

When the farmers asked for land,

the answer is firing guns.

Always remember

the Mendiola Massacre 

of 1987.

Eleksyon, moral ascendancy, krisis, at protesta: Ang pagbangko ng pag-asa’t pagbabago sa rehimeng US-Aquino (multiply post, May 27, '10 6:02 PM)

Isa ako sa mga nahirati ng pangakong pagbabago na dala ng eleksyon nitong Mayo. Dahil automated, maikli ang panahong inilagi ko sa voting precint. At tulad ng mga nakaraang botohang aking kinasangkutan, kasabay ng kauna-unahang automated elections na ito ang pag-asa ko sa isang mariwasang Pilipinas.

Bagaman naniniwala akong hindi sapat ang eleksyon upang ma-wipe out ang mga demonyo sa pamahalaan, may kumpiyansa akong hindi mangyayari ang cyber dagdag-bawas. Sa palagay ko’y mahirap ma-hack ang network system ng Comelec at Smartmatic-TIM.

Pero sa mga nakaraang araw, at habang dumarami ang mga ulat sa cyberdayaan, bilihan ng boto, at hocus-PCOS, kating-kati na akong isulat ang blog entry na ito. Lalo na nang pagbukas ko ng TV isang araw matapos ang Mayo 10. Leading si Noynoy Aquino sa pagka-Pangulo! Inaykupu!

Pagbabago. Iyan ang slogan ni Noynoy. Kahit sina Erap, Villar, Gibo, at iba pang kandidatong pagkapangulo, gayondin ang sinasambit. Subalit ang isang tulad ni Noynoy na walang in-author na batas sa Senado at maski sa Kamara ay napaniwala ang maraming Pilipino na siya ang karapat-dapat na maging Pangulo kasunod nang walang kakwenta-kwentang administrasyong Arroyo.

Kung si Gloria Arroyo ang pinaka-corrupt na Pangulo mula pa kay Marcos, si Noynoy ang kabaligtaran nito. Walang bahid, walang dumi. Na sa kanyang administrasyon, isang malinis na pamahalaan ang mamamayani. Walang mangyayaring korupsyon. Sabi nga niya sa isang campaign ad, “Hindi ako magnanakaw.” Ito ba’y noun o future tense? Kung noun, mahirap paniwalaan. Wala raw siyang nakukuhang pork barrel. O baka naman wala kasi siyang naiisip na proyekto maging sa mga taga-Tarlac. Kaya wala siyang nakukuhang pork barrel. Kung ganito man si Noynoy, non-performing lawmaker siya.

Kung future tense naman, mahirap pa ring paniwalaan. Kasi mula pa 1957, ang mga kamag-anak niyang Cojuangco ang nakasimsim ng biyaya ng lupa ng Hacienda Luisita (HL). At nang magwelga ang mga magsasaka noong Nobyembre 2004, humingi ang mga Cojuangco ng tulong sa militar at pinaulanan ng mga bala ang mga nagwewelga. Hinihingi lang naman ng mga ito na dagdagan ng P150 ang kanilang sahod para lumaki naman ang P9.50 nilang net pay. Ayaw ng mga Cojuangco dahil nalulugi na raw ang HL. Kung nalulugi, ipagbili na sa mga magsasaka. Maski si Noynoy, iginiit na maliit na porsyento lang ang hawak ng pamilya Aquino sa asyenda. At bibitawan daw nila ito sa oras na maging Pangulo siya. Kung pagbabago ang kanyang islogan, pwedeng paniwalaan.

Pero may ulat na lumabas noon matapos ang masaker sa HL na iminungkahi ni Noynoy na itaas ng P5 ang sahod ng mga magsasaka. Napakalayo sa hinihingi ng mga magsasaka. At kung babalikan ang pangako ng mga Cojuangco at Aquino noong 1957 sa pamahalaan, sampung taon lang nilang aariin ang HL. Dahil pera mula sa GSIS (read: pera ng taumbayan) ang ipinambili ni Don Pepe Cojuangco Sr. ng HL mula sa dating mga may-ari nitong Español at Amerikano. Napakahirap para sa isang pamilyang asendero na basta ibigay na lang ang di-maliparang uwak na lupa sa mga “mangmang” na magsasaka.

Kung moral ascendancy ang pag-uusapan, bitbit lagi ni Noynoy ang pangalan ng kanyang mga magulang. Kung baga, supling siya ng mga itinuturing na bayani. Si Ninoy, pinatay noong 1983 sa tarmac. Nag-apoy ang galit ng tao laban kay Marcos. Kaya sa isang snap election, ang ipinambato ay si Cory Aquino, ang kabiyak ni Ninoy. Nanalo si Cory. Siya ang epitomya ng pag-asa noong 1986. Pagkatapos ng kanyang anim na taong termino, sadsad ang ekonomiya ng bansa.

At sa muling pag-upo ng isa pang Aquino bilang Pangulo, pag-asa pa rin ang sadya ng mga tao. Pero kung babasahin ang mga nasa dyaryo ilang araw bago ang eleksyon, nais ng IMF na itaas sa 15% ang EVAT. (Senador na uli si Recto, ang awtor ng batas na nagpataas ng EVAT mula 10% tungong 12%.) Nakipagkita na si Noynoy sa embahador ng United States (US) sa Pilipinas na si Harry K. Thomas Jr. Pwedeng tingnan na simple lang itong pagbati sa nanalong kandidato. Pero dapat suriin na sa lahat ng naging Pangulo ng Pilipinas, US ang nagmamando sa mga polisiya’t pamamalakad ng ating pamahalaan. Sa madaling salita, ang Pilipinas ay isang neokolonya ng US, anuman ang sabihin ng mga taong tutol sa bansag na ito.

Maituturing na simplistikong pagtataya sa kahihinatnan ng bansa ang aking sinulat dito. Pero komplikado ang mga problemang magpapatuloy sa panunungkulan ni Noynoy. Lalo na’t malalaking kalokohan ang iiwan sa kanya ni Arroyo at pamilya nito. Na posible pang madagdagan sa pag-ayon niya sa mga dikta ng US.

Hindi malayong tumindi ang krisis na nararamdaman ngayon ng mga Pilipino sa loob ng administrasyong Aquino. At hindi rin malayong sasalubungin si Noynoy ng mga kilos-protesta ng mamamayang mawawalan ng gana sa mga salitang sinabi niya noong kampanya. Ito ay kung hindi magiging indipendyente si Noynoy at kung hindi niya isasantabi ang kapakanan ng bayan. 

 

Tags: myth, kalayaan, cory aquino, activism, edsa, politika, noynoy aquino, alaala, presidency

 

http://lvbamante.multiply.com/journal/item/51

A Factual Error on "Bayan Ko" (multiply post, Aug 6, '09 2:20 PM)

The Philippine Star's August 4 issue had its banner story with the title "Yellow Confetti, Laban signs back" in which a paragraph read: The crowd then sang “Bayan Ko,” which was first heard during the 1986 EDSA People Power uprising. (emphasis mine)

A factual error at its finest, indeed. The news writer and the news editor did not bother to verify if the song was really first sang during that time.

If I remember it right, the song "Bayan Ko" was written by Jose Corazon de Jesus (Huseng Batute) and put into music by Constancio de Guzman. And these two witnessed and fought the American occupation of the Philippines. Therefore, the song is a protest about the prevailing situation of the country then. And this was first sang by the late Honorata dela Rama, the 1989 National Artist for Film and Theater, in anti-imperialist rallies, balagtasans, and opera houses. She was considered the best voice you'll hear then.

Here is the lyrics:

Ang bayan kong Pilipinas
Lupain ng ginto't bulaklak
Pag-ibig ang sa kanyang palad
Nag-alay ng ganda't dilag.
At sa kanyang yumi at ganda
Dayuhan ay nahalina
Bayan ko, binihag ka
Nasadlak sa dusa.

Ibon mang may layang lumipad
Kulungin mo at umiiyak
Bayan pa kayang sakdal dilag
Ang di magnasang makaalpas!
Pilipinas kong minumutya
Pugad ng luha ko't dalita
Aking adhika,
Makita kang sakdal laya!

We all know that the song became an anthem of the anti-Marcos movement. And there's no problem with that. Because the song emphasizes that freedom is what we all aspire as a nation. During the 1970s, Freddie Aguilar recorded the song as pakikiisa to the people during that time. As an artist, he knows what the country needs then. In Edsa 1, the people had spoken and acted. And the dictator was toppled as a result. If Huseng Batute meant it right, bayan means "the people" as in his Bayan pa kayang sakdal dilag/ Ang di magnasang makaalpas. Meaning, it is the people who will act for their freedom. They are their own messiah.

Edsa 1 was the people's uprising. Edsa is the people. The people is Bayan Ko.

Tags: cory aquino, activism, revolution, edsa, freedom, huseng batute, kasaysayan, bayan ko, constancio de guzman

http://lvbamante.multiply.com/journal/item/36

8 CommentsChronological   Reverse   Threaded

delete reply istillbelieve wrote on Aug 6, '09 Kaya pala nagtagal sa Internet ang prinsipe... ;p

delete reply karlc wrote on Aug 7, '09 korek, diba tinuturo yan sa grade school? hmmm

edit delete reply lvbamante wrote on Aug 7, '09 karlc said korek, diba tinuturo yan sa grade school? hmmm hindi yata. ang nasa utak ko noong elementari ay EDSA theme ito. high school ko naman nalaman na luma na pala itong "Bayan Ko." sa kolehiyo ko nalaman na kinakanta na pala ito noon pa. ewan ko lang ngayon.

delete reply reuelmolinaaguila wrote on Aug 7, '09 Mainam na punto... pwede kang mag-respond on line sa dyaryong yan.... may mekanismo sila sa pag-correct ng datos.

edit delete reply lvbamante wrote on Aug 7, '09 nakapagpadala na po ako kanina lang. maraming salamat.

delete reply kenikenken99 wrote on Aug 7, '09 shet.. error nga. buti hindi sinabing orig yun ni ka freddie. hehehe

delete reply kenikenken99 wrote on Aug 7, '09 lvbamante said In Edsa 1, the people had spoken and acted. And the dictator was toppled as a result. If Huseng Batute meant it right, bayan means "the people" as in his Bayan pa kayang sakdal dilag/ Ang di magnasang makaalpas. Meaning, it is the people who will act for their freedom. They are their own messiah. Edsa 1 was the people's uprising. Edsa is the people. The people is Bayan Ko. yeah! :p

delete reply marchofthepigs wrote on Aug 8, '09 Hahahaha! ang bobo. XD

NDF: Cory an "Outstanding and Inspiring Figure" (multiply post, Aug 6, '09 11:51 AM)

PUBLISHED ON August 2, 2009 AT 1:39 PM
http://www.bulatlat.com/main/2009/08/02/ndf-cory-an-outstanding-and-inspiring-figure/


NATIONAL DEMOCRATIC FRONT OF THE PHILIPPINES
NEGOTIATING PANEL

2 August 2009

NDFP MESSAGE OF CONDOLENCE
ON THE DEATH OF FORMER PRESIDENT CORAZON AQUINO

The National Democratic Front of the Philippines (NDFP) Negotiating Panel and its Consultants convey their heartfelt condolences to the family, relatives and friends of former President Corazon Aquino on her passing away yesterday.

Corazon Aquino was an outstanding and inspiring figure in the anti-fascist alliance against the Marcos dictatorship, especially after the assassination of her husband, Benigno Aquino. She was openly critical of the longrunning support of the US for the Marcos dictatorship in exchange for the aggrandizement of US economic interests and the continuance of the US military bases.

Upon assuming the presidency after the fall of the dictator Marcos, she fulfilled her commitment to release all political prisoners, including Prof. Jose Maria Sison, founding chairman of the Communist Party of the Philippines and the Chief Political Consultant of the NDFP.

She engaged the NDFP in peace negotiations, but the military and police caused the termination of the ceasefire agreement between the Government of the Republic of the Philippines (GRP) and the NDFP when they indiscriminately fired on the peasants and their urban supporters marching for land reform on January 22, 1987.

The 1987 constitution, which was framed under the Aquino administration, contains provisions which may be used to counter land reform. But it also carries provisions which uphold human rights and restrain the proclamation of martial law, retain national restrictions on foreign investments and prohibit foreign military bases, foreign troops and nuclear weapons on Philippine soil.

Beset by coup attempts and threats by pro-Marcos and pro-Enrile factions of the military and police, then President Corazon Aquino sent Congressman Jose V. Yap to NDFP officials in The Netherlands in September 1990 to explore the holding of GRP-NDFP peace negotiations. These efforts were, however, derailed by Generals Fidel Ramos and Renato de Villa.

After she finished her term as president, Corazon Aquino strongly opposed the grossly anti-democratic policies and actions of her successors, Fidel Ramos, Joseph Estrada, and Gloria Macapagal-Arroyo. In this regard, she was willing to join up with the patriotic and progressive forces of the people in mass protest actions.

Though suffering from failing health, she condemned the anti-democratic machinations of Gloria Macapagal-Arroyo to cling to power beyond her term ending in June 2010. From her sickbed, she sent a powerful message of support to thousands of demonstrators protesting Mrs. Arroyo’s Con-Ass scheme. She called it “a shameful abuse of power!”.

The NDFP Negotiating Panel and its Consultants express their solidarity with the family, relatives and friends of former President Corazon Aquino in their time of mourning and grief and wish them much strength and courage.

(Sgd.) Luis G. Jalandoni
Chairperson, NDFP Negotiating Panel

(Sgd.)Fidel V. Agcaoili
Vice-Chairperson, NDFP Negotisting Panel

(Sgd.) Ms. Julieta de Lima – Sison
Member, NDFP Negotiating Panel

(Sgd.) Coni K. Ledesma
Member, NDFP Negotiating Panel

(Sgd.) Asterio B. Palima
Member, NDFP Negotiating Panel

(Sgd.) Prof. Jose Maria Sison
Chief Political Consultant

(Sgd.) Atty. Romeo T. Capulong
Senior Legal Adviser

(Sgd.) Vicente Ladlad
Political Consultant

(Sgd.) Dan Borjal
Consultant

(Sgd.) Randall Echanis
Consultant

(Sgd.) Rafael Baylosis
Consultant

(Sgd.) Elizabeth Principe
Consultant

Tags: jose ma. sison, ndfp, cory aquino, press statement, revolution

Cory, Dilaw at Iba Pang Paglisan (multiply post, Aug 6, '09 11:48 AM)

ni Rolando B. Tolentino

PUBLISHED ON August 2, 2009 AT 1:47 PM
http://www.bulatlat.com/main/2009/08/02/cory-dilaw-at-iba-pang-paglisan/3/


Nabuhay akong nagkaroon ng politikal na kamulatan sa kasagsagan ng diktaduryang Marcos. At bahagi ng kamulatang ito, ang pag-challenge ni Cory Aquino sa diktadurya. Bago siya pumasok sa asasinasyon ng kanyang asawang si Ninoy, isinumpa raw ang henerasyon namin—“ang martial law babies”—na ang tangi naming pangulong makikilala ay si Marcos, at matapos, si Imelda.

Matingkad ang alaala ni Cory dahil tunay itong masigasig sa anti-diktaduryang pakikibaka. Ilang beses ko itong nakitang magsalita sa De La Salle, at mga rali sa Ayala. Halos abot-kamay lamang sa mga pagkakataong ito dahil tunay naman ang simpatya ng karamihan ay sa balong umako ng pakikipaglaban ng kanyang asawang politiko. Hindi pa siya politiko noong mga panahon ito, at maningning ang sinseridad niya sa adhikaing pagbabago.

At dilaw ang kanyang kulay, na pakutya ni Imelda ay nagpapaalaala raw sa kanya ng jaundice, o ang paninilaw ng balat at mata. Sa pananaw ng Marcoses, si Cory ay isang sakit na mawawala rin. Pero nagkamali sila dahil kumapit ang mga tao kay Cory bilang representatibong figura ng pagbabago sa pamunuan at sistema. Ito ang panahon na daan-daang libo ang mga tao kapag nagpatawag ng rali sa
Liwasang Bonifacio.

Umuulan ng yellow confetti (putol-putol na pahina ng Yellow Pages lang naman, na isa ring pagkadismaya sa kawalan ng kalidad ng serbisyo ng PLDT, ang may monopolyo sa linya ng telepono) sa Ayala Avenue. Pati ang rali ng YS (youth and students) ay dinudumog. May atraksyon na lumabas sa kalye, hindi nakakasapat ang kaalamang itinuturo sa eskwelahan, at ang tunay na pag-aaral ay nasa labas ng klasrum.

Ang mantra sa YS noon ay “do not let the classroom interfere with your education.” Masigla ang produksyon ng kontra-kulturang anti-diktadurya ng panahong ito. Ang kaibigang skolar si Joi Barrios ay gumawa ng kanyang masteral thesis ukol sa pagiging manggagawang pangkultura sa panahong ito. Dito kami unang nagkakilala, at marahil, kahit nasa ibang bansa kami ay patuloy pa rin ang pakakaibigan at paninindigan.

Hindi lang naman si Cory ang dahilan ng masigabong kilusang masa sa panahon ng diktadurya. Hindi naman pamalit-personalidad lang ang hinahanap ng mamamayan sa panahong ito. Na kahit ang biruan na kapag aso ang lumaban sa eleksyon kay Marcos, mananalo ang aso, ay hindi naman nangyari na natalo si Marcos. Sa snap elections ng 7 Pebrero1986, si Cory ang asong tumalo kay Marcos. Na kahit sa ofisyal na bilangan ay nanalo si Marcos, ang kapangyarihan ni Cory na nagpatawag ng civil disobedience at people power ang siyang nagpaluhod sa diktadura.

Nais kong alalahanin si Cory sa bookends—simula at pagtatapos—ng politikal na buhay nito. Impit at monotono ang boses pero milyon-milyon ang nakikinig sa kanya, kahit paulit-ulit ang kanyang kwento at walang kapaguran na sinasambit na “Tama na, sobra na, palitan na” ang Marcoses. Nang siya ay manungkulan, maraming kahinaan at kasalatan si Cory. Bumalik ang kumpiyansa ko sa kanya sa panahon ni Gloria Arroyo at ang kanyang di matatawarang bottomline—kailangang mag-resign si Arroyo, kailangan labanan ang panunumbalik ng tiraniya.

May tumawag sa akin na nagtratrabaho sa stasyon sa telebisyon, gusto raw akong interbyuhin ukol sa kulturang popular ni Cory. Tinanggihan ko dahil sa pananaw ko, hindi ba’t sila dapat ang nagsasaliksik nito? Na kalakhan ng karanasan ko sa panayam ay pagsagot sa mga general kundi man pointed na tanong, na kundi ginagamit ka lang bilang resource person ay gusto kang gamitin bilang taga-bigay ng soundbytes sa kanilang nabuo nang argumento.

Iba ang kulturang popular na dulot ng popularidad ni Cory. May Cory dolls na may marka ng personahe nito: nakadilaw na damit, nakasalaming malapad, naka-L ang daliri. May Australian television mini-series hinggil sa EDSA uprising, si Tessie Tomas ang gumanap na Imelda at si Laurice Guillen bilang Cory. Nang mag-Oscar awards ilang buwan matapos ang EDSA, binati ni Jane Fonda ang Pilipinas at nag-L sa harap ng bilyong manonood.

Parating pinagtatapat ang dalawang babae ng panahong ito, na tunay namang maa-outlive ang kanilang mga asawa. Labanan ng mga balo, at sila ang magpapahiwatig kung ano ba tayo bilang bansa. Sa figura ni Imelda, ang kultura ng amnesia na makakapanumbalik sa kapangyarihan kundi man sa limelight ang dating kalahating bahagi ng pinaka-corrupt na pamunuan sa mundo. Hindi ito masasakdal sa anumang krimen hinggil sa ill-gotten wealth, makakapag-party pa rin ito—bawas nga lang sa mga international celebrity well-wishers—na parang hindi ito naghihirap o nahihirapan.

Nananatili siyang “puta-puta” sa henerasyong nakatunghay sa diktadurya. Sa mga hindi, ang Marcoses ay si Imeldang ikonikong lumabas sa t-shirts na parang si Che Guevarra, o si Borgy Manotoc, ang bad-boy pero model na socialite (pwede pala itong identidad). Si Cory naman ay ang kultura ng pagpiling tignan lang siya sa isang dimesyon, bilang isang santa.

Na parang siya si Joan of Arc na hinango tayo sa diktadurya, at ibinalik ang demokrasya. O birhen na dinadambana dahil siya mismo ay isang relihiyosong Katoliko. Ang one-dimensional woman mode kay Cory ang nagpalabo ng mga detalyeng makapanghuhusga sa tunay niyang kontribusyon sa kasaysayan.

Hindi maaalaala si Cory sa kanyang mga kapalpakan sa mismong yugto ng kasaysayang ipinagkaloob sa kanya—hindi niya ito binago, pinaigting niya ang paghahari ng ibang faksyon ng namamayaning sistema, inihanda niya ang bansa sa “shock therapy” magja-jumpstart sa paglahok ng bansa sa imperialistang globalisasyon. Lalo na sa kanyang lamay at libing, pasiyam at 40th day, si Cory ay maalaala lamang sa kanyang one-dimensional na pagkatao.

Na isa pa ring uri ng pambansang amnesia—na ang mga santo at mandirigma nito, tulad din ni Manny Pacquiao, at mga sumikat sa ibang panig ng mundo, sina Lea Salonga, Arnel Pineda at Charice Pempengco, ay walang ginagawang masama. Tanging sa positibo lang sila piniling alalahanin sa kolektibong imahinasyon. Si Cory ang bayaning hindi pa napapanahong itumba. Kung si Marcos nga ay dinadakila na sa textbooks ng kasaysayan bilang modernizer ng bansa, paano pa ang negation ng katiwalian ng administrasyong Cory?

Hindi binabanggit ang paglipat ni Cory ng ekonomikong yaman na kinamkam ng Marcos sa dati nitong may-ari. Na kahit nga ang kontrobersyal na Meralco na inulat na naibenta naman daw bago pa man ideklara ni Marcos ang martial law ng 1972, ay muling nabalik sa mga Lopez. Dispalsipikado ang napasang agrarian reform law dahil sa napakalaking butas na nagpapahintulot ng land conversion (gawing subdivision, mall, golf course at special economic zone, at kung ganito, exempted na), at corporaticization (bigyan ng papel na shares ang magsasaka imbes na lupa).

Hindi binago ang ekonomikong sistema sa higit pang kabutihan nang nakararaming nasa abang lagay na nakibaka para sa kanyang tagumpay. Bagkus, maraming kalabisan sa pambansang kalagayan sa kanyang panunungkulan ang sinabing pamana kasi ng mahabang panahon ng diktadurya. Naalaala ko ang kalahating araw na brownouts araw-araw, kundi man gabi, dahil luma na ang turbines at nilusaw niya ang departamento ng enerhiya.

Naalaala kong ilang ulit na nagpahukay, nagpakabit ng tubo, muling nagpahukay at nagpakabit ng bagong tubo ang nanay ko dahil sa kasalatan ng supply ng tubig. Kulang ang supply kahit may pambayad dahil sa lawak ng saklaw ng kawalan ng tubig. Marami sa mga batas ng pribatisasyon na maaproba sa panahon ni Fidel Ramos ay nakonseptwalisa sa panahon ni Cory.

Ang pagbuwag sa monopolyo ng PLDT, at pagpasok ng iba pang telecom companies ay nasimulan sa administrasyon ni Cory. Pero hindi nito binitiwan ang na-sequester na mga kompanya ni Marcos at cronies nito, malaki ang tubo rito. Ito ang shock therapy (na galing sa Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism, 2007, ni Naomi Klein) na sa panahon ng matinding pambansang ligalig ay nailulusot ng gobyerno ang pinakamatinding bigwas ng neoliberalisasyon.

Maraming pagbanggit sa Pilipinas sa panahon nina Marcos at Cory ang bahagi ng shock therapy. Sa pinakamatinding yugto ng panunupil sa mamamayan ni Marcos, higit nitong naipatupad ang mga polisiya ng IMF-World Bank. Imbes na baguhin ni Cory ang kalakaran, kahit nagkaroon ito ng pagkakataon sa maagang yugto ng panunungkulan, malinaw na ipapatupad niya at palalawakin pa ang mga kasunduan ni Marcos. Patuloy ang pagbabayad ng utang sa Bataan Nuclear Power Plant, isinabatas ang pag-peg ng debt-servicing sa pambansang budget, mga bagong taxes at utang na pagkukuhan ng pondo ng administrasyon ni Cory.

Dagdag pa rito, pinalawak ni Cory ang suporta sa naghaharing faksyon ng militar, pinolitisa rin ito, gaya ng gawa ni Marcos, para sa pagtataguyod ng politikal na interes ng bagong naghaharing elite sa kanyang administrasyon. Ang pagbe-baby sa militar ay nagpapatuloy hanggang sa kasalukuyan, lalo na sa termino ni Arroyo. Marami ring kaso ng paglabag sa karapatang-pantao sa administrasyon ni Cory, bigwas ng pag-“unleash” ng “sword of war” nito laban sa pambansang demokratikong kilusang sumuporta sa kanya.
Namutiktik ang kanayunan sa mga grupong vigilante na drinadramatisa sa pelikulang Orapronobis (Lino Brocka, 1989), na bahagi pa rin na supilin ang pangunahing daluyan ng militanteng pakikibaka sa bansa.

Naging dilawan ang pambansang pamamalakad: dilawan na unyonismo, dilawan na peryodismo, dilawan na politika na ang pangunahing layunin ay pahinain ang kilusang masa at palaganapin ang neoliberalismo ng pambansang ekonomiya.

Ang sinasambit na kasalanan ni Cory sa kanyang panunungkulan ay ang pag-miss out sa kasaysayan, na pwede na sana niyang baguhin, pero hindi niya lubos na ginawa, kinabig muli sa pagpapanatili ng bangkaroteng sistema. Bahagi siya ng paglikha ng continuum ng disenyo ng paghahari ng Arroyo, ang matingkad na kaibahan nga lang, ang batayan ng paghahari ng huli sa lantarang tiraniya.

Sa kaso ni Cory, nag-comeback pa nga ang dispalsipikadong agrarian reform nito sa Hacienda Luisita massacre 2004. Sambit ng mga administrasyong politiko kay Arroyo, “history will be kind on her.” Hindi ito totoo, kahit makapag-comeback pa ito, tulad ng Marcoses, hindi lubos ang pagbabalik. May naiiwan na hindi kasing ningning ang magiging comeback. Ang kasaysayang mapagpasya ay ang kasaysayang nakapagpabuti sa lagay ng nakararaming mamamayan. Na hindi sila ginamit lang para sa pagmimintina ng politika ng naghaharing faksyon, kundi na may sinseridad na iangat sila sa pangkasaysayang kinasasadlakan.

Ito o ang dustpan ng kasaysayan. (Bulatlat.com)

Tags: elections, pag-ibig, kalayaan, memoriam, cory aquino, mito, freedom, charter change, politika, kasaysayan